Գ­նաց­քը գնաց, Րաֆ­ֆի՛

Րաֆ­ֆի Հով­հան­նիս­յա­նը քա­ղա­քա­կան հան­դի­պում­նե­րի և կոն­սուլ­տա­ցիա­նե­րի շարք է նա­խա­ձեռ­նել: Ընտ­րու­թյուն­նե­րից ան­մի­ջա­պես հե­տո նա գնաց Դաշ­նակ­ցու­թյան մոտ, և հա­ջորդ օ­րը ՀՅԴ գոր­ծիչ­նե­րը Ա­զա­տու­թյան հրա­պա­րա­կի հար­թա­կում էին: Թե­կուզ ոչ կոշտ հռե­տո­րա­կա­նու­թյամբ, բայց Րաֆ­ֆիի կող­քին էին:

Շա­բաթ օ­րը «Ժա­ռան­գու­թյան» ա­ռաջ­նոր­դը հան­դի­պեց «Սար­դա­րա­պատ» շարժ­ման ղե­կա­վար­նե­րի հետ: Այդ օր­վա գլխա­վոր լու­րը, սա­կայն, «Բար­գա­վաճ Հա­յաս­տան» կու­սակ­ցու­թյան ղե­կա­վար Գա­գիկ Ծա­ռուկ­յա­նի և մ­յուս գոր­ծիչ­նե­րի հետ ջերմ հան­դի­պումն էր: Հան­դի­պումն ու­շագ­րավ էր նրա­նով, որ ա­վե­լի վաղ՝ խորհր­դա­րա­նա­կան ընտ­րու­թյուն­նե­րից ա­ռաջ և հե­տո, «Ժա­ռան­գու­թյու­նը» քննա­դա­տում էր ԲՀԿ-ի և ՀԱԿ-ի հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թյու­նը և հ­րա­ժար­վում գոր­ծակ­ցու­թյան որևէ ձևա­չա­փից: «Ժա­ռան­գու­թյու­նը» հրա­ժար­վեց նաև մաս­նակ­ցել ընտ­րու­թյուն­նե­րի վե­րահսկ­ման միաս­նա­կան շտա­բի աշ­խա­տանք­նե­րին…

Ներ­կա­յում պա­տաս­խան պա­հան­ջող հար­ցե­րից գլխա­վորն այն է, թե ին­չու Րաֆ­ֆի Հով­հան­նիս­յա­նը չի գնում նաև Լևոն Տեր-­Պետ­րոս­յա­նի մոտ: Մա­նա­վանդ, որ Տեր-­Պետ­րոս­յա­նը ՀՀՇ հա­մա­գու­մա­րից հե­տո հայ­տա­րա­րեց, որ հաղ­թել է Րաֆ­ֆի Հով­հան­նիս­յա­նը: Իսկ Րաֆ­ֆի Հով­հան­նիս­յա­նին միա­նա­լու հետ կապ­ված նա ա­սաց. «ժո­ղո­վուր­դը գործ ա­րել է, պա­հան­ջա­տե­րը կամ ի­րա­վա­տե­րը դեռևս միայն խո­սում է: Երբ գործ կա­նի, այն ժա­մա­նակ կգնա­հատ­վի, և ե­թե հա­մա­րենք, որ պետք է միա­նանք, կմիա­նանք»: Տեր-­Պետ­րոս­յա­նը թերևս «գործ ա­նել» ա­սե­լով ակն­կա­լում էր, որ Րաֆ­ֆին կհայ­ցի իր ա­ջակ­ցու­թյու­նը…

Կ­հան­դի­պի՞ արդ­յոք Րաֆ­ֆի Հով­հան­նիս­յա­նը Տեր-­Պետ­րոս­յա­նին, թե՞ ոչ. սա գնա­լով երկ­րոր­դա­կան հարց է դառ­նում, ո­րով­հետև քա­ղա­քա­կան մո­բի­լի­զա­ցիան պետք էր ա­րագ ա­պա­հո­վել՝ հա­մա­պա­տաս­խան խո­ղո­վակ­նե­րով հա­ղոր­դակ­ցու­թյուն հաս­տա­տե­լով կոնկ­րետ ու­ժե­րի հետ: Ճիշտ է, եր­կու գոր­ծիչ­նե­րը մեղմ ա­սած հա­մակ­րան­քով չեն վե­րա­բեր­վում ի­րար, սա­կայն հաղ­թա­նա­կի ձգտող քա­ղա­քա­կան գոր­ծի­չը պետք է այդ բար­դույթ­նե­րից վեր կանգ­նի:

Ա­զա­տու­թյան հրա­պա­րա­կում Րաֆ­ֆի Հով­հան­նիս­յա­նի ե­րեկ հրա­վի­րած հեր­թա­կան հան­րա­հա­վա­քը սա­կա­վա­մարդ էր: Ե­ղա­նա­կը, ի­հար­կե, վատն էր, բայց այն չի կա­րող պատ­ճա­ռա­բա­նու­թյուն լի­նել: Խն­դիրն ա­վե­լի խոր­քա­յին է. որ­քան էլ սրտա­ռուչ ե­լույթ­ներ ու հայ­տա­րա­րու­թյուն­ներ հնչեն հար­թա­կից, միև­նույն է, հա­սա­րա­կու­թյու­նը սկսում է ա­վե­լի քիչ հա­վա­տալ շարժ­ման հա­ջո­ղու­թյա­նը: Հա­սա­րա­կու­թյու­նը ա­րագ քա­ղա­քա­կան հա­մախմ­բում էր սպա­սում, և դա ա­ռա­ջին հեր­թին պետք է գար Րաֆ­ֆի Հով­հան­նիս­յա­նից: 

Կարեն Հարությունյան