Civilnet
Քեսապ:
Լիբանանի «Ազդակ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Շահան Գանտահարյանը հոդված է հրապարակել «Մոսուլում և Քեսապում կայծակնային արագությամբ արձանագրվող գործընթացներ» վերնագրով: Հոդվածն ամբողջությամբ ներկայացված է ստորև:
Քեսապի շրջանի նկատմամբ իրականացված գործողությունների ընթացքը, կշռույթն ու ձեռք բերված արդյունքների անմիջականությունը մի քանի երևույթների մասին մտածել է տալիս։
Նախ, իհարկե այն, որ ներխուժման արագությամբ տեղի ունեցավ նաև գրավող տարրերի նահանջը կամ փախուստը: Եթե ժամանակին բանակային ուժերի դիմադրություն չարձանագրվեց, այս դեպքում էլ միևնույն պատկերը կրկնվեց հակառակ կողմի համար:
Տարբեր խնդիր, որ մարտի 21-ից հետո ստեղծված կացության մեջ բազմաթիվ անգամ սիրիական պետական լրատվամիջոցները այն տպավորությունը թողեցին, որ սիրիական բանակը որոշ հենակետեր գրավելով` նախապատրաստվում է հարձակման մեծ գործողության՝ Քեսապին վերատիրանալու համար: Սակայն,նկատելի տեղաշարժեր չէին արձանագրվում, փոխանցելով այն համոզումը, որ Քեսապի ուղղությամբ ռազմական հիմնական գործողությունը հետաձգվում էր:
Ռազմական գործողությունների հետաձգումը կարող է ոչ միայն ռազմագիտական և ռազմավարական պատճառներ ունենալ: Խոսքը վերաբերում է քաղաքական գործընթացների այս կամ այն պահի ընտրության հրամայականին:
Մինչ այդ, պարզ դարձավ, որ Քեսապի ժողովրդի տարհանումը Մոսկվայի համար առավելագույն լուսարձակներ բացելու առիթ էր և այն լիարժեք օգտագործելը բխում էր տվյալ պետության կողմից տեղեկատվական պատերազմի ամրագրած օրինաչափություններից: Ավելի ճիշտ, ապատեղեկատվության լայնածիր դրսևորումներից: Եվ ինչպես որ Քեսապ ներխուժման գործողությունը 0 ժամի ճշտման քաղաքական բացատրությունն ուներ, այս դեպքում՝ վերատիրացումը ևս: Ժամանակ էր պետք, որպեսզի Ուկրաինա-Ղրիմից միջազգային ուշադրությունը անցներ դեպի Քեսապ, իբրև հակակշիռ երևույթ-գործողություն: Միջազգային ընտանիքի և հանրության դիտարկման տրամաբանությամբ՝ ռուսական տարածքից Ղրիմ հասած ուժերի դիմաց, թուրքական տարածքներից Սիրիա ներխուժած ահաբեկիչներ:
Սակայն, Քեսապի վերատիրացման մեծ գործողությունը ուներ այլ շարժառիթ ևս: Նույն տարրերի Իրաքում հանկարծակի աշխուժացումը և Իրաքի երկրորդ քաղաքի կայծակնային արագությամբ գրավումը, նախ՝ իբրև ձև և իրականացվող եղանակ զուգահեռներ է ուրվագծում տարածաշրջանային երկու հրատապ շրջաններում արձանագրվող գործընթացների միջև:
Նավթային պաշարների տարողությունը, շրջանի քարտեզի վերագծման օրակարգի քաղաքական ուրվականը և քրդական գործոնի անմիջականությունը տարբեր տարողություն են ապահովում Մոսուլի դեպքերին: Սակայն, խնդիրն այս բոլորի համար օգտագործված գործիքն է, որը օգտագործողի և գործիքի նույնություն է ստեղծում թե´ Մոսուլի և թե´ Քեսապի դեպքերում:
Հիմա արդեն խոսում ենք թուրքական տարածքներում արմատավորվող, այնտեղից ֆինանսավորվող, զինվող և գործուղվող միջազգային ահաբեկչության այն բաղադրիչի մասին, որը քաղաքական ժամացույցների սլաքների պահ ճշտող ժամերին աշխատում է Քեսապում թե Մոսուլում իրականացնելու համար աշխարհաքաղաքական ուժերի գուցե ժամանակավոր ծրագրերը:
Անկարային անհրաժեշտ էր քարոզչական իմաստով Քեսապից դեպի Թուրքիա փախուստ տվող ծայրահեղականների դիմաց կարճատև դրվածքով սահմանը փակել: Խաբկանքի այդ գործողությունը լուրջ կընկալվեր, եթե ծայրահեղականները շրջափակելու և չեզոքացնելու չհայտարարված համակողմանի ինչ որ համաձայնություն լիներ: Այդ շրջափակումը չի եղել և զինյալները շուտով հասել են Ալեքսանդրետ:
Դժվար է կանխատեսել, թե նույն արագությամբ, ճշտված պահին իրաքյան իշխանությունները Մոսուլին կվերատիրանա՞ն, թե՞ ոչ: Հայկական ոսպնյակից չի վրիպում սակայն թուրքական տարածքներից ներխուժող և դեպի թուրքական տարածք վերաապաստանող միջազգային ահաբեկչության բաղադրատարրերի անարգել ելքն ու մուտքը Թուրքիա: Նույն տարրերն են, որոնք շատ արագ հասան Մոսուլ: Եվ եթե նույն տարրերն են, նույնն են նաև իրենց զինողներն ու ֆինանսավորողները:
Միջազգային ընտանիքն անզիջում պատերազմ է հայտարարել միջազգային ահաբեկչության դեմ: Սկզբունքով՝ նաև դրա հովանավորողների դեմ: Հատկապես՝ ներխուժման տարածքներ և փախուստի անցքեր տրամադրողներին:
Պատմություններ
