Ոչ մեծ ուտոպիա

«Ժառանգություն» կուսակցության հիմնադիր Րաֆֆի Հովհաննիսյանը երեկ հայտարարել է, թե կողջունի Հայ ազգային կոնգրեսի եւ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության հնարավոր համագործակցությունը, բայց կարծում է, որ դա ներկայում «ֆանտաստիկայի ոլորտից է» (Azatutyun.am):

Հովհաննիսյանը քաղաքական զարգացումների մի քանի սցենարի մասին է խոսել և նշել, որ իրենք հակված են «դաշինքային, ավելի լայն լուծումների գնալ», քանի որ անցյալի պարտությունները կապված են հենց այն հանգամանքի հետ, որ «յուրաքանչյուրը փորձել է իր սեփական փոքր դրոշի տակ առաջ գնալ»:

«Ժառանգություն»-ը թերևս առաջինն է քաղաքական ուժերից, որ նման խոստովանություն է անում՝ արդյունքի հասնելու համար միավորվել է պետք:

Եթե տեսականորեն պատկերացնենք, որ առաջիկա խորհրդարանական ընտրությունների նախօրեին ձևավորվում է երեք դաշինք՝ ՀՀԿ-ՕԵԿ, ԲՀԿ-ՀՅԴ և ՀԱԿ-«Ժառանգություն» (այս դասավորությունը խիստ պայմանական է՝ հաշվի առնելով այս ուժերի անցած ուղին և փորձը), ապա միանգամայն իրատեսական կարելի կլինի ակնկալել, որ առաջիկա խորհրդարանում այս երեք «դաշինքներն» ունենան գրեթե հավասար ներկայացվածություն՝ յուրաքանչյուրը տնօրինի մանդատների 1/3-ը (պայմանով, իհարկե, որ ընտրություններին իշխանական զույգը խաղում է արդար կանոններով):

Այսպիսի կոնֆիգուրացիայի դեպքում Հայաստանում ոչ թե պարզապես իշխանափոխություն, այլ համակարգափոխություն տեղի կունենա՝ դրանից բխող առավելապես դրական զարգացումներով՝ քաղաքական մրցակցություն, որն արտահայտությունը կունենա տնտեսությունում, պետական պաշտոնյաների նկատմամբ առավել մեծ վերահսկողություն և կամայականությունների նվազեցում և, ամենակարևորը, իրական կոալիցիայի կազմավորում, որը կլինի փլուզման մշտական ռիսկի տակ և ստիպված կլինի առավել շատ ջանք ներդնել իր վարկը բարձրացնելու և երկիրն առաջ տանելու գործում:

Սրա համար քաղաքական ուժերը պետք է գիտակցեն երեք կարևոր բան: Առաջին՝ չշտապել պլաններ կազմել նախագահական ընտրությունների մասով և հրաժարվել անձնակենտրոն ամբիցիաներից:

Երկրորդ՝ մոռանալ անցյալի փոխադարձ վիրավորանքներն ու անտագոնիզմները, վեր կանգնել անձնականից և հարցը դիտարկել ազգային շահերի դիտանկյունից:

Երրորդ՝ Հայաստանում քաղաքական մենաշնորհի վերացումը դիտարկել որպես պատմական անհրաժեշտություն և չսպասել, որ այդ փոփոխությունները թելադրվեն ներքևից, ինչը երկրի համար մեծ ռիսկեր է պարունակում:

Այս տեսական օրինակն այնքան էլ մեծ ուտոպիա չէ: