Եվրոպան փնտրել Հայաստանում
CivilnetԵրեկ հաղորդվեց, որ Եվրոպական Միության խորհուրդը լիազորել է Եվրահանձնաժողովին սկսել ռեադմիսիայի և մուտքի արտոնագրերի ռեժիմի դյուրացման բանակցությունները Հայաստանի և Ադրբեջանի հետ («Մեդիամաքս»): Բանակցությունների ավարտից հետո Եվրոպական Միության խորհուրդը պետք է որոշում կայացնի համապատասխան համաձայնագրերի ստորագրման մասին, որի համար կպահանջվի Եվրոպական խորհրդարանի համաձայնությունը:
Եվրամիության հետ վիզային ռեժիմի դյուրացումը, ինչ խոսք, ողջունելի կլինի երկկողմ հարաբերություններում: Խնդիրը, սակայն, միայն դեսպանատների առջև Հայաստանի քաղաքացիների հերթերը պակասեցնելը չպետք է լինի (թեև դա էլ շատ կարևոր է, քանի որ ՀՀ քաղաքացիների նկատմամբ վերաբերմունքը նույն եվրոպական դեսպանատներում լավանալու շատ տեղ ունի):
Եվրամիության հետ պաշտոնական հարաբերություններում մեզ համար թերևս ավելի կարևոր պետք է լինի եվրոպական արժեքների ու ստանդարտների ներդրումը մեր ներքին քաղաքականության ու տնտեսության մեջ: Իսկ դա ենթադրում է քաղաքական և տնտեսական արմատական բարեփոխումներ, ժողովրդավարական ինստիտուտների անխափան գործունեություն, ազատ շուկայական տնտեսություն, մարդու և սեփականության իրավունքների պաշտպանություն:
Առանց այս խնդիրների լուծման դժվար է երաշխավորել, որ վիզային ռեժիմի դյուրացումն անպայմանորեն միայն դրական արդյունքներ է ունենալու: Դա կարող է բացել արտագաղթի ավելի հեշտ ճանապարհ: (Ասվածն ամենևին չի նշանակում, որ դռները պետք է փակ պահվեն. 21-րդ դարում անհեթեթություն է փակ դռներով պաշտպանվելը: Ժամանակակից աշխարհում սահմանները գնալով ավելի ֆորմալ են խաղում):
Այնուամենայնիվ, արտագաղթը կանխելը ոչ թե ներսից կամ դրսից դռներ փակ պահելը պետք է լինի, այլ այնպիսի հասարակության և պետության կառուցումը, որի բաց դռներից մարդիկ փորձեն ներս գալ, ոչ թե հակառակը:
2011թ. աշխարհն ականատես եղավ աննախադեպ ցնցումների: Այդ ցնցումների հիմքում երկու հիմնական դրդապատճառ կար՝ հաց և ձայն:
Հացը տնտեսական հավասար հնարավորությունների պահանջն է, ձայնը՝ ավելի շատ իրավունքներն ու ազատությունները:
Մենք հավասարապես երկուսի կարիքն էլ ունենք, և այդ երկուսը պետք է փնտրենք ներսում՝ Հայաստանում:
Պատմություններ
