Շարժ­վել գետի հու­նին հա­կա­ռակ

Ե­րեկ ոս­տի­կա­նա­պետ Վ­լա­դի­միր Գաս­պար­յա­նը հայ­տա­րա­րել է, որ ոս­տի­կա­նու­թյան հա­մա­կար­գում շա­րու­նակ­վող կադ­րա­յին փո­փո­խու­թյուն­նե­րը պայ­մա­նա­վոր­ված են աշ­խա­տանքն ա­վե­լի արդ­յու­նա­վետ դարձ­նե­լու նպա­տա­կով: «Հա­մա­կար­գի ուռ­ճաց­վա­ծու­թյու­նը ի­ջեց­նե­լով՝ ա­վե­լի լավ կաշ­խա­տի այս կա­ռույ­ցը, կադ­րե­րի ջար­դը բե­րում է արդ­յու­նա­վե­տու­թյան»,– ա­սել է նա (Mediamax.am):

Ոս­տի­կա­նա­պե­տի հայ­տա­րա­րու­թյու­նը, որ կադ­րա­յին ջար­դը բե­րում է արդ­յու­նա­վե­տու­թյան, այն­քան էլ հա­մո­զիչ չէ: Ե­թե կադ­րա­յին փո­փո­խու­թյուն­նե­րը պայ­մա­նա­վոր­ված են ո­րո­շա­կի հա­յե­ցա­կար­գով, բա­րե­փո­խում­նե­րի տրա­մա­բա­նու­թյամբ, ո­րոնց հիմ­քում ոս­տի­կան լի­նե­լու ո­րո­շա­կի չա­փա­նիշ­ներ են դրված, ա­յո՛, փո­փո­խու­թյուն­նե­րն արդ­յու­նա­վետ կա­րող են լի­նել:

Սա­կայն խնդիրն այն է, որ Հա­յաս­տա­նի ոս­տի­կա­նա­կան հա­մա­կար­գում կադ­րա­յին փո­փո­խու­թյուն­ներն ա­ռա­վե­լա­պես պայ­մա­նա­վոր­ված են ե­կող և գ­նա­ցող ոս­տի­կա­նա­պե­տնե­րի և ն­րանց վե­րա­դա­սե­րի անձ­նա­կան պատ­կե­րա­ցում­նե­րով ու նա­խա­սի­րու­թյուն­նե­րով: Գու­ցեև պա­րոն Գաս­պար­յա­նը լավ մե­նե­ջեր է, ո­րի կա­տա­րած փո­փո­խու­թյուն­նե­րի արդ­յուն­քում բարձ­րա­նա­լու է հա­մա­կար­գի արդ­յու­նա­վե­տու­թյու­նը, բա­րե­լավ­վե­լու է ոս­տի­կա­նի կեր­պա­րը:

Սա­կայն հա­մա­կար­գում փո­փո­խու­թյուն­նե­րը չպետք է հիմն­վեն գու­ցե-նե­րի վրա, քա­նի որ գու­ցե այդ փո­փո­խու­թյուն­նե­րը կա­տար­վում են ոչ թե պե­տու­թյա­նը, այլ ան­ձե­րի կամ ան­ձանց խմբե­րի ծա­ռա­յե­լու տե­սանկ­յու­նից, գու­ցե դրանք ար­վում են, որ թմրա­մոլ­ներ հայտ­նա­բեր­վեն այն­տեղ, որ­տեղ անհ­րա­ժեշտ է:

Ա­մեն ան­գամ բա­րի նա­խան­ձով ստիպ­ված ենք լի­նում վկա­յա­կո­չել ոս­տի­կա­նա­կան բա­րե­փո­խում­նե­րը Վ­րաս­տա­նում: Այդ երկ­րում հա­մա­կար­գի փո­փո­խու­թյուն­նե­րը ոս­տի­կա­նա­պե­տնե­րի ան­ձե­րով չէին պայ­մա­նա­վոր­ված: Փո­փո­խու­թյուն­նե­րի ազ­դակ­նե­րը ե­կան վերևից և ներքևից ու կա­տար­վե­ցին հա­սա­րա­կու­թյան կամ­քով: Հա­յաս­տա­նում ա­ռա­ջին ազ­դա­կը բա­ցա­կա­յում է:

Ոս­տի­կա­նա­պե­տի պատ­կե­րաց­րած «մի­լի­ցա-պե­պել­նի­ցա­յի» կեր­պա­րից կա­րե­լի է ա­զատ­վել միայն այն դեպ­քում, երբ որ հա­մա­կար­գը փո­փո­խու­թյուն­նե­րի արդ­յուն­քում ծա­ռա­յի ոչ թե իշ­խա­նու­թյուն­նե­րին, այլ պե­տու­թյանն ու հա­սա­րա­կու­թյա­նը:

Այս­տեղ հար­կա­վոր է շարժ­վել գե­տի հու­նին հա­կա­ռակ: