Երբ սկզբունքը սկզբունք չունենալն է
CivilnetԱզգային անվտանգության խորհրդի քարտուղար, «Օրինաց երկիր» կուսակցության նախագահ Արթուր Բաղդասարյանը երեկ հայտարարել է, թե առաջիկա խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքում ՕԵԿ-ը մեծացնելու է իր ներկայությունը Ազգային ժողովում:
«Մեր մոտեցումը շատ հստակ է, մենք վստահ ենք մեր հաղթանակի մեջ, մենք ամպագոռգոռ հայտարարություններ չենք անում: Մենք կբավարարվենք այն իրական հանրային աջակցությամբ, որը մեզ կտա մեր ժողովուրդը, բայց հավատացած եղեք, որ այդ հանրային աջակցության աստիճանը բավականին բարձր է, և դա ցույց է տալիս մեր անցած ճանապարհը և նաև մեր հավաքած քվեները»,– ասել է նա:
Ներկայում արդեն առավել քան պարզ է, որ Արթուր Բաղդասարյանը՝ որպես քաղաքական ֆիգուր, բացառապես կախված է մեկ մարդուց, և հենց այդ մեկ մարդն է որոշում՝ Բաղդասարյանի կուսակցությունը կհաղթահարի՞ հինգտոկոսանոց շեմը, թե՞ ոչ:
Հետահայաց նայելիս պարզ է, որ եթե չորս տարի առաջ Բաղդասարյանը չգայթակղվեր իշխանության «յուղոտ» առաջարկով, այսօր, թեկուզ որպես ընդդիմություն, բավական լուրջ դերակատարում էր ունենալու Հայաստանի քաղաքական դաշտում: Այժմ նրա «Օրինաց երկիր»-ը վերածվել է քաղաքական մի օրգանիզմի, որի գոյությունն արհեստական թթվածնով է պահպանվում:
Արհեստական է ոչ միայն նրա կուսակցությունը, այլև նույնիսկ պաշտոնը: Հասկանալի չէ, թե բացի բիզնեսներ հիմնադրելուց՝ Ազգային անվտանգության խորհրդի քարտուղարն ինչ կոնկրետ գործառույթ ունի պետական կառավարման համակարգում, և արդարացվա՞ծ է արդյոք հանուն մեկ անձի ծառայությունների այդքան պետական միջոցների տրամադրումը Ազգային անվտանգության խորհրդին:
Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի տվյալներով՝ 2008թ. նախագահական ընտրություններին Բաղդասարյանը հավաքել էր 272 հազար ձայն, Լևոն Տեր-Պետրոսյանը՝ 351 հազար: Անկախ այն հանգամանքից, որ ընտրություններն արժանացել են միջազգային դիտորդների խիստ քննադատությանը, և դրանց արդյունքները, մեղմ ասած, չեն ընդունվել հասարակության էական հատվածի կողմից, ակնհայտ է, որ նույնիսկ այդ թվերի պարագայում Բաղդասարյանը երրորդ ուժն էր երկրում:
Մայիսին կայանալիք ընտրություններից հետո Հայաստանի քաղաքական դաշտից առնվազն մեկ կուսակցություն կանհետանա: Թերևս պետք չէ տխրել դրանից, որովհետև Հայաստանում չափից ավելի շատ են քաղաքական գործիչները, որոնց սկզբունքը սկզբունքներ չունենալն է:
Պատմություններ
