Քծնանք՝ ակադեմիական ձևով

Երևանի պետական համալսարանի ռեկտոր Արամ Սիմոնյանն այսօր լրագրողների հետ հանդիպմանը հայտարարել է, թե իր կարծիքով՝ Բրյուսովի անվան լեզվաբանական համալսարանի արդեն նախկին ռեկտոր Սուրեն Զոլյանի պահվածքը սխալ է եղել, քանի որ կրթության և գիտության նախարար Արմեն Աշոտյանն իրենց վերադասն է, և բուհի ղեկավարը պետք է հաշվետու լինի նախարարին: «Զոլյանն իր կարծիքը բավական ոչ կոռեկտ արտահայտեց, ինչը հարիր չէ գիտնական մարդուն: Պետք է հասկանալ մի բան՝ աշխարհում ոչինչ հավերժ չէ՝ ո՛չ պաշտոնը և ո՛չ էլ դիրքը»,- ասել է Սիմոնյանը:

Եթե Արամ Սիմոնյանը լիներ ոչ թե Հայաստանի մայր բուհի ղեկավարը, այլ, ասենք՝ կոպերատիվ մի ինստիտուտի, նրա արտահայտած մտքերին գուցե այսքան ուշադրություն չդարձնեինք: Սակայն երբ ԵՊՀ ռեկտորն ակադեմիական հարթությունում խորացնում է քծնանքի և վերադասին հպատակվելու ավանդույթը, կարելի է ասել՝ գործ ունենք համակարգային արատի հետ: Որպես կանոն՝ հենց բուհերում են ձևավորվում ազատ մտածող, անկախ և առաջադեմ այն քաղաքացիները, որոնք պետությունների և հասարակությունների շարժիչ ուժն են լինում:

Եթե երկրի մայր բուհի ռեկտորը խրախուսում է քծնանքն ու վերադասին հպատակվելը, նա դեգրադացնում է ամբողջ ակադեմիական պրոցեսը: Անկախ նրանից, թե ինչ տիպի ռեկտոր է եղել Սուրեն Զոլյանը, նա կարողացել է հակադրվել վերադասին և անվերապահորեն չհպատակվել կրթության և գիտության ապաշնորհ նախարարին, որը մինչ այժմ հայերեն լատինատառ է գրում և որի ստորագրած հրամանում բազմաթիվ ուղղագրական և կետադրական սխալներ կան:

Կառավարությունն ու ԿԳՆ-ն ամեն ինչ արեցին, որ Զոլյանի հարցը կարգավորվի վերադաս-հպատակ ձևաչափում՝ «վերադասը միշտ ճիշտ է» սկզբունքով: Արամ Սիմոնյանի հայտարարությունը թերևս մեսիջ է Աշոտյանին, որ ինքը դասը լավ սերտել է և «նրա գլխից չի թռնի»:

Ամենառեպրեսիվ հասարակություններում անգամ ակադեմիական հաստատությունները, հատկապես՝ մայր բուհերը, այն հարթակներն են, որտեղ ծնվում, զարգանում և թափ է հավաքում ազատ միտքը: Կարելի է պնդել, որ ԵՊՀ ներկա ղեկավարն իր արժեհամակարգով խոչընդոտ է կրթական միջավայրի առողջությանը:

Բարեբախտաբար, մայր բուհում ազատ միտքը դեռևս բավականաչափ զորեղ է, որպեսզի չերկրորդի ղեկավարության արժեհամակարգը: