CivilnetՀրոսակային (փարթիզանական) կռիւի դիմած ենք հայերս, մեր պատմութեան հին եւ նոր շրջաններուն։ Այդ կռուի ձեւին դիմած են միշտ աւելի ուժեղ թշնամի-հակառակորդ ունեցող ժողովուրդներ, կամ յեղափոխական ուժեր, Քուպայէն մինչեւ Իրաք, մինչեւ Քիւրտիստան, Իրլանտա, Պաղեստին, Եմէն (Հուսսիները), Լիբանան (Հըզպալլա) ու Պաղեստին։
Այս ձեւի մարտերու նպատակայարմարութեան ու արդիւնաւէտութեան մասին զրուցեցինք Հայաստանի Ամերիկեան համալսարանի քաղաքագիտութիւն եւ դիւանագիտութիւն բաժնի դասախօս Ասպետ Քոչիկեանի հետ։ Արցախի մէջ հնարաւո՞ր էր պատերազմը շարունակել հրոսակային յարձակումներու մարտավարութեամբ, կարելի՞ էր անտառներու մէջ ու անմատչելի բարձունքներու վրայ թաքնուած զինեալ խումբերով նեղացնել թշնամիին՝ թիկունքէն հարուածներով, ինչպէս եղաւ Շահէն Մեղրեանի (ՀՅ Դաշնակցութեան որոշումով) եղնիկներու խիզախ գործողութիւններով։ Հիմա հարցը հազիւ տեսական շրջանակի մէջ կարելի է քննարկել։
ՍիվիլՆեթի «Տրոփ» ծրագրէն զրոյցը վարեց Աբօ Պողիկեան։
