Հայ եկեղեցու սոցիալական ծառայության նոր ուղղությունները

Գործընկերային բովանդակությունՀումանիտար հետազոտությունների հայկական կենտրոնը ներկայացնում է «Հայ առաքելական եկեղեցին․ երեկ, այսօր, վաղը» նախագիծը, որն իրականացվել է Կոնրադ Ադենաուեր հիմնադրամի հետ համագործակցությամբ։ Նախագիծը բաղկացած է երեք հիմնական թեմաներից՝ «Հանգրվաններ», «Ծառայություն», «Հեռանկար», որոնք իմաստավորվում են վեց բանավեճ-քննարկումների միջոցով։ Քննարկումներին հավասարապես մասնակցում են հոգևորականներ և աշխարհիկ մասնագետներ։

«Ծառայություն» թեմայի երկրորդ զրույցին մասնակցում են՝ 

փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր, ՀՀ դեսպան, Հումանիտար հետազոտությունների հայկական կենտրոնի նախագահ ԱՇՈՏ ՈՍԿԱՆՅԱՆԸ, 

Գևորգյան հոգևոր ճեմարանի տեսուչ ՏԵՐ ՇԱՀԷ ԾԱՅՐԱԳՈՒՅՆ ՎԱՐԴԱՊԵՏ ԱՆԱՆՅԱՆԸ, 

Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի Հայեցակարգային գրասենյակի տնօրեն ՌՈՒԲԵՆ ՎԱՐԴԱՊԵՏ ԶԱՐԳԱՐՅԱՆԸ, 

Ընտանիք և համայնք բարեգործական հասարակական կազմակերպության նախագահ ՔՆԱՐԻԿ ԳԱՐԱՆՖԻԼՅԱՆԸ։ 

Զրույցի հիմնական թեմաները

Զրույցի առաջին կարևոր թեման սոցիալական և հանրային ծառայության տարբերությունն է։ Հայր Ռուբենը շեշտում է, որ հոգևորականը կոչված չէ սոցիալական աշխատողի դեր կատարելու, քանի որ հոգևոր ծառայության հիմքը քրիստոսաբանական է։ Հոգևորականը «ուղարկված» է հասարակություն՝ կատարելու Քրիստոսի ցույց տված ուղղությունները՝ քաղցածներին հաց տալ, ծարավներին` ջուր, հիվանդներին խնամել, բանտարկյալներին այցելել։

Քնարիկ Գարանֆիլյանը մանրամասն ներկայացնում է քրիստոնեական սոցիալական աշխատանքի առանձնահատկությունները և ակունքները, որոնք սկսվում են Հին Կտակարանից։ Նա բացատրում է, որ տարբերությունը քրիստոնյա և սովորական սոցիալական աշխատողների միջև այն է, որ առաջինները առաջնորդվում են քրիստոնեական արժեքներով և տեսնում են Քրիստոսին որպես սոցիալական աշխատողի նախակերպար։

Եկեղեցի և հասարակություն հարաբերության մասին Հայր Շահենը բացատրում է «աղի» օրինակը։ Քրիստոնյաները պետք է տարալուծվեն հասարակության մեջ և համ տան կյանքին, ինչպես աղն է համ տալիս ճաշին։ Եկեղեցին և հասարակությունը նույնը չեն, բայց եկեղեցին գործում է հասարակության մեջ։ Խաչի պատկերը խորհրդանշում է ուղղահայաց և հորիզոնական հարաբերությունների միությունը՝ մարդ-Աստված և մարդ-մարդ կապերի անհրաժեշտությունը։

Զրույցի մեջ լայնորեն քննարկվում են ժամանակակից մարտահրավերները։ Մասնակիցները նշում են հասարակության ատոմիզացիան և համայնքային կյանքի բացակայությունը որպես լուրջ խնդիր։ Եկեղեցու հավատացյալները պետք է դառնան «հոգևոր արտադրողներ», ոչ թե միայն սպառողներ, և իրենց կյանքով վկայություն տան։ Կրթության կարևորությունը շեշտվում է որպես ամենալայն իմաստով գործընթաց, ներառյալ բարոյական կերպարի ձևավորումը։

Մասնակիցները առաջարկում են նաև գործնական լուծումներ՝ քրիստոնյա մասնագետների ակտիվացում, երեց կանանց ինստիտուտի զարգացում և քրիստոնյա մասնագետների ասոցիացիաների ստեղծում։ 

Զրույցը ավարտվում է հաջորդ թեմաների նախապատրաստությամբ՝ հեռանկարի մասին, որտեղ կքննարկվի Հհայ առաքելական եկեղեցու ապագա տեսլականը հայաստանյան հասարակության մեջ։