Հայկ Խանումյան
«Գործ թխողների» նկարները համապատասխան գրություններով պետք է զարդարեն սոցիալական ցանցերը, քաղաքի պատերը, նրանց գործողությունների մասին պատմող նամակները պետք է ողողեն վերջիններիս հարազատների փոստարկղերը, հակահասարակական արարքների մասին պաստառները պետք է «զարդարեն» «գործ թխողների» հարազատների աշխատավայրերը կամ ուսման վայրերը:
Ազատամարտիկների իրավունքները պաշտպանելու ելած պահեստազորի գնդապետ Վոլոդյա Ավետիսյանը հայկական դատարանի կողմից դատապարտվեց վեց տարվա ազատազրկման: Բանական մարդու մոտ մեղադրանքի շինծու լինելը կասակած չի հարուցում, և ակնհայտ է, որ Վոլոդյան քաղաքական բանտարկյալ է:
Վոլոդյայի դեպքը ցույց է տալիս, որ Հայաստանում դժվար է դասական առումով ազատամարտիկների իրավունքների պաշտպանությամբ զբաղվող կազմակերպությունների/միությունների առաջացումը: Որպես կանոն, վետերանների միություններն իշխանությունների կողմից վերահսկվող կազմակերպություններ են, որոնք, վերջին հաշվով ի վիճակի չեն պաշտպանել նախկին մարտիկների շատ իրավունքներ: Սա նաև ուղերձ է այժմ ծառայության մեջ գտնվող զինվորականներին՝ ծառայությունից հետո գլուխը կախ ապրելու մասին, այլապես կա բանտում հայտնվելու հեռանկարը: Հայոց բանակի գնդապետ Վոլոդյա Ավետիսյանին չխնայեցին, մյուսներին էլ չեն խնայի:
Ցավոք, Հայաստանում իշխանությունների դեգրադացիան այնպիսի արագությամբ է տեղի ունեցել, որ որևէ օղակում արդարության սպասելը հրաշքի պես մի բան է, անհավանական իրողություն: Ձեռնասուն արդարադատությունն իշխանությունների ամենաթողության հիմնական գրավականն է: Հայաստանյան հասարակությունը պետք է ամեն ինչ անի, որպեսզի գործի դնի հանրային ճնշման բոլոր մեխանիզմները: Հասարակությունը պետք է դաժան գտնվի «գործ թխողների», պատվեր կատարելով արդարադատությունը պարտակողների նկատմամբ: Վերջիններս չպետք է իրենց զգան հասարակության լիարժեք անդամ, շրջապատված պետք է լինեն արհամարհանքով և հանրային պարսավանքով: «Գործ թխողների» նկարները համապատասխան գրություններով պետք է զարդարեն սոցիալական ցանցերը, քաղաքի պատերը, նրանց գործողությունների մասին պատմող նամակները պետք է ողողեն վերջիններիս հարազատների փոստարկղերը, հակահասարակական արարքների մասին պաստառները պետք է «զարդարեն» «գործ թխողների» հարազատների աշխատավայրերը կամ ուսման վայրերը:
Համաձայնեք, որ սա ոչնչացնող մեթոդ է, որը կարելի է օգտագործել միայն ծայրահեղ դեպքերում: Սակայն մեր հասարակության որոշ անդամների ու նրանց գործողությունների նկատմամբ անհանդուրժողականությամբ միայն կարող ենք ռեժիմին ստիպել չկորցնել չափի զգացումը: Ապօրինի քայլ կատարող դատավորը կամ քննիչը պետք է ամեն վայրկյան զգան, որ իրենց անօրեն քայլերի համար հանրությունը պատասխան է պահանջելու նաև իրենց հարազատներից, որ իրենց ընտանիքի անդամներն ամեն քայլափոխի պարսավանք են ստանալու:
Առաջինը կարող է լինել Վոլոդյայի հարցով դատավճիռ կայացրած Լևոն Ավետիսյանը: Վոլոդյայի իրավունքների պաշտպանությամբ զբաղվող խմբերին և Վոլոդյայի ընկերիներին խորհուրդ կտամ գտնել այս դատավորի հարազատներին և ապա վերը նկարագրված սխեմայով իրականացնել հանրային ճնշում:
Փաստ է, որ արդարադատությունը Հայաստանում չի գործում: Հարկավոր է նոր սխեմաներ մտածել այն գործող դարձնելու համար: Խեղված արդարադատության պայմաններում պետք է գործի դնել հանրային ճնշման արդարադատության մեխանիզմները: Այլապես Վոլոդյայի դատավճիռը բոլորիս է սպառնում:
Պատմություններ
