«Լրագրողներ առանց սահմանների» (RSF) կազմակերպության 2026-ի համաշխարհային ինդեքսում Հայաստանը զբաղեցրել է 50-րդ հորիզոնականը՝ արձանագրելով զգալի անկում նախորդ տարվա 34-րդ տեղի համեմատ։
Զեկույցում նշվում է, որ չնայած երկիրը շարունակում է մնալ տարածաշրջանի առաջատարների թվում, այս նահանջը պայմանավորված է լրատվական դաշտի խորը բևեռացմամբ, ապատեղեկատվության աննախադեպ ծավալներով և սահմանային անվտանգության խնդիրներով սնվող ատելության խոսքով։ Հայաստանի 67,02 միավորն արտացոլում է այն բարդ մարտահրավերները, որոնց առջև կանգնած է տեղական մամուլը՝ ներքաղաքական լարվածության և աշխարհաքաղաքական երկընտրանքների պայմաններում։
Միջազգային մակարդակում մամուլի ազատությունը հասել է վերջին 25 տարվա իր ամենացածր կետին, քանի որ առաջին անգամ աշխարհի երկրների ավելի քան կեսը դասվել է լրագրության համար «դժվար» կամ «չափազանց ծանր» պայմաններ ունեցողների շարքին։ Տեղեկատվության իրավունքի այս համատարած քայքայումը դիտվում է նաև կայացած ժողովրդավարություններում, ինչպիսին են Միացյալ Նահանգները, որը յոթ հորիզոնականով նահանջելով՝ հայտնվել է 64-րդ տեղում։ Հատկապես մտահոգիչ է իրավական ցուցանիշի կտրուկ անկումը պետությունների 60 տոկոսում, ինչը վկայում է լրագրության համաշխարհային քրեականացման և ազգային անվտանգության օրենքների չարաշահման մասին։
Տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրները և ռազմական հակամարտությունները, մասնավորապես Պաղեստինում, Սուդանում և Ուկրաինայում, շարունակում են աղետալի ազդեցություն ունենալ լրագրողների անվտանգության վրա։ Մինչդեռ Նորվեգիան տասներորդ տարին անընդմեջ պահպանում է առաջատարի դիրքը, իսկ Սիրիան արձանագրել է ինդեքսի պատմության ամենամեծ թռիչքը՝ բարձրանալով 36 հորիզոնականով, գլոբալ պատկերը մնում է մռայլ․ այսօր աշխարհի բնակչության մեկ տոկոսից էլ քիչն է ապրում այնպիսի միջավայրում, որտեղ մամուլի ազատությունը գնահատվում է որպես «լավ»։ Լրատվամիջոցների դեմ ուղղված թշնամական քաղաքական հռետորաբանությունը և չարաշահող դատական հայցերը վերածվել են համակարգված գործիքակազմի, որը խեղդում է անկախ լրագրությունը ողջ աշխարհում։
Պատմություններ
